Zygmunt Krauze znany jest przede wszystkim jako kompozytor muzyki unistycznej, opartej na teorii zaczerpniętej z malarstwa Władysława Strzemińskiego (1893 - 1952).

W swej istocie forma bez kontrastów nie posiada ani początku ani zakończenia. Muzyka ta może trwać dowolną ilość czasu. Można ją przerwać w dowolnym momencie, co nie zmieni jej podstawowych cech.

W latach siedemdziesiątych Zygmunt Krauze zaczął stosować w swoich kompozycjach unistycznych materiał dźwiękowy zapożyczony z muzyki ludowej, utworów innych kompozytorów, twórczości anonimowej lub muzyki z przeszłości.

W późnych latach siedemdziesiątych Zygmunt Krauze zdecydował się porzucić zasady formy unistycznej i poddać się bardziej intuicyjnej ekspresji.

Lata osiemdziesiąte Zygmunt Krauze spędził w Paryżu, gdzie pracował z reżyserem teatralnym Jorge Lavellim.

Od lat osiemdziesiątych scena stała się jedną z wielkich fascynacji kompozytora.

Fortepian jest najbardziej uprzywilejowanym instrumentem w twórczości Zygmunta Krauze.