W późnych latach siedemdziesiątych Zygmunt Krauze zdecydował się porzucić zasady formy unistycznej i poddać się bardziej intuicyjnej ekspresji.

Ciągłe zmiany nastroju i ogromny ładunek emocjonalny są cechami przewodnimi muzyki z tego okresu. Forma tych utworów zbudowana jest z serii segmentów, z których każdy ma cechy unistyczne lecz w całości zaskakuje ona kontrastami o zmiennej ekspresji.

Rozwiązania te kompozytor zastosował w takich utworach jak: Koncert fortepianowy Nr 1 (1976) i Nr 2 (1996), Koncert skrzypcowy (1980), Symfonia paryska (1986), Kwintet fortepianowy (1993), Adieu (2001).

 


Podczas próby Kwintetu fortepianowego, New Music Concerts, Toronto, 1989

Pianista Recenzje recitali

Zygmunt Krauze jest jednym z nielicznych kompozytorów wykonujących swoje utwory.

Więcej

Kompozytor Recenzje utworów

Twórczość Zygmunta Krauze została doceniona przez krytyków na całym świecie.

Więcej

Media Prasa i wywiady

O sztuce, wrażliwości i charakterystycznym stylu w muzyce napisano już wiele.

Więcej