W swej istocie forma bez kontrastów nie posiada ani początku ani zakończenia. Muzyka ta może trwać dowolną ilość czasu. Można ją przerwać w dowolnym momencie, co nie zmieni jej podstawowych cech.

Taka forma muzyczna stwarza nowe możliwości odbioru. Idealną sytuacją byłaby taka, w której muzyka trwałaby stale, a słuchacz przychodziłby w dogodnej dla siebie porze i odchodził w momencie jaki sam uznałby za stosowny. Taka muzyka czeka na słuchacza. Jest to możliwe w salach innego typu,  w architekturze specjalnie projektowanej pod tym kątem, różniącej się od tradycyjnych sal koncertowych.

Realizując te projekty Zygmunt Krauze współpracuje z architektami, którzy tworzą specjalną przestrzeń umożliwiającą słuchanie muzyki w dowolnym czasie i dowolnie długo.

Do muzyki przestrzennej należą takie kompozycje jak: Kompozycja Przestrzenno-Muzyczna Nr 1 (1968) i Nr 2 (1970), Automatophone (1974), Fete galante e pastorale (1974), Riviere souterraine (1987), Aria (2007).

 


Krauze: Aria

Pianista Recenzje recitali

Zygmunt Krauze jest jednym z nielicznych kompozytorów wykonujących swoje utwory.

Więcej

Kompozytor Recenzje utworów

Twórczość Zygmunta Krauze została doceniona przez krytyków na całym świecie.

Więcej

Media Prasa i wywiady

O sztuce, wrażliwości i charakterystycznym stylu w muzyce napisano już wiele.

Więcej