Iwona, księżniczka Burgunda

podtytuł:
Soliści, chór kameralny, orkiestra
rok:
2004
czas trwania:
80'
obsada:
1S 2MS 2A 2CT 1T 1Bar 1B-2(picc)222Sax2-2210-batt(2esec) chitt el. fsm ar pf-archi
wydawca:
PWM Kraków
premiera:

Prawykonanie koncertowe: 20-21 listopada 2004 / Théâtre Sylvia Monfort, Paryż

 

Pod patronatem mera Paryża, Bertranda Delanoë oraz prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego.

 

Z okazji setnej rocznicy urodzin Witolda Gombrowicza.

 

Obsada:

Iwona: Dominika Kuźniak

Król Ignacy (bas): Dariusz Machej

Królowa Małgorzata (sopran): Magdalena Barylak

Książe Filip (tenor): Adam Zdunikowski

Szambelan (baryton): Grzegorz Pazik

Iza (sopran): Joanna Tylkowska

Cyryl (kontratenor): Michał Wajda-Chłopicki

Cyprian (kontratenor): Michał Czernikowski

Ciotka Iwony I (alt): Joanna Cortés

Ciotka Iwony II (alt) – Agnieszka Dąbrowska

Dama I (alt) – Joanna Cortez

Dama II (alt) – Agnieszka Dąbrowska

Polska Orkiestra Radiowa

Dyrygent: Andrzej Straszyński

 

Prapremiera: 29 września 2006 / Teatr Narodowy, Festiwal Warszawska Jesień

 

Premiera w Operze Narodowej: 1 lutego 2007, Teatr Wielki – Opera Narodowa / Warszawa

 

Inscenizacja i reżyseria: Marek Weiss-Grzesiński

Dekoracje: Wiesław Olko

Kostiumy: Gosia Baczyńska, Wojciech Dziedzic

Światła: Mirosław Poznański

Soliści i orkiestra Opery Narodowej

Dyrygent: Andrzej Straszyński

 

Obsada:

Iwona: Kinga Preis – rola mówiona

Król Ignacy: Dariusz Machej – bas

Królowa Małgorzata: Magdalena Barylak – sopran

Książe Filip: Adam Zdunikowski – tenor

Szambelan: Artur Ruciński – baryton

Iza: Monika Ledzion – mezzosopran

Cyryl: Piotr Łykowski – kontratenor

Cyprian: Krzysztof Kur – kontratenor

Ciotka I: Joanna Cortés – alt

Ciotka II: Agnieszka Dąbrowska – alt

zamówienie:
Miasto Warszawa
opis:

Libretto: Grzegorz Jarzyna i Zygmunt Krauze na podstawie dramatu Witolda Gombrowicza

 

Dramat Gombrowicza jest wieloznaczny; postaci i ich zachowania mogą być odczytane w różny sposób. Jest więc miejsce na interpretację. W operze muzyka przejmuje rolę interpretatora. Miałem więc wiele możliwości kształtowania sytuacji i charakterów. Wybrałem najprostszą: nie interpretować w ogóle, lecz przedstawić muzyką każdą z postaci w sposób dosłowny, najprostszy, idąc dokładnie za słowem, zgodnie z moim rozumieniem tego słowa i sytuacji. Poszedłem tą drogą, bo wierzę w siłę klasycznej budowy sztuki Gombrowicza. Mam również nadzieję, że postępując w ten sposób dałem klarowny kierunek dla każdej postaci i stworzyłem więcej miejsca dla reżysera i śpiewaków. Sztuczność – obecna w wersji teatralnej, w sposób ewidentny podkreślona jest formą operową. Forma opery jest bowiem samą sztucznością. Stwarza się w rezultacie nałożenia tych dwóch sztuczności coś, co przekształca pierwowzór teatralny w utwór operowy, zupełnie od niego niezależny.

 

Iwona – główna postać opery, nic nie mówi. Nie śpiewa. Wypowiada jedynie kilka słów. poprzez swoje milczenie stwarza najbardziej intrygujący węzeł dramatu. Rodzi ono napięcie miedzy Iwoną a pozostałymi osobami, prowadzące do zabójstwa, zabójstwa wreszcie spełnionego, po wielu nieudanych próbach, zabójstwa absurdalnego, na granicy groteski i surrealizmu.

 

„Iwona, księżniczka Burgunda” komponowana była spontanicznie, w okresie około trzech miesięcy. Nie potrafię pisać o zastosowanym „języku muzycznym” jak również o „technice” i tym podobnych sprawach. Intuicja przy tej pracy na pewno była najważniejsza.

 

Zygmunt Krauze

dostępność:

Zamów materiały: PWM

video: